سه شنبه ۲۸ دی ۱۳۹۵

تبلیغات

اختصاصی دانش روز

مدرسه، سلام

danesheroz شهریور ۱۷, ۱۳۹۲ ۰
مدرسه، سلام

دانش روز : با نزدیک شدن مهر و آغاز سال تحصیلی ، شور و هیجان خاصی ، دانش آموزان و خانواده های آنها را در بر می گیرد

به گزارش دانش روز ، اما این شور و هیجان در خانواده هایی که فرزندشان برای اولین سال پا به مدرسه می گذارد ، توأم با نگرانی است . نگرانی از عدم سازگاری کودک با محیط مدرسه . البته در بسیاری از مواقع این نگرانی بی مورد نیست و در روز آغاز سال تحصیلی با بی تابی فرزند و جدا نشدن او از مادر نمود پیدا می کند.

اتکای کودک به مادر است. زیرا از هر نظر به او نزدیکتر و مأنوس تر است.از دیدگاه او مادر ، فردی است که همه چیز را می داند ، مهربان است ، مددکار است . در گرفتاری ها فقط به او باید پناه برد، دردها را از طریق او باید درمان کرد و به طور کلی مایه امید و نشاط و زندگی است.

نیازمندی های کودک بسیار است. ولی یکی از شعبات آن مراقبت کلاس اولی ها می باشد . بخصوص مادر در این سال باید ، خود را وقف فرزند کند و اگر اشتغالات دیگری دارد بداند که یک مشغله مهم و اساسی به آنها اضافه شده و آن ، راه اندازی تحصیل فرزند دلبندش است که تحصیلات و شرکت در محیط های اجتماعی آینده را پایه ریزی می کند. از این بابت به مواردی از این همیاری ها اشاره می کنم:

 

۱- ایجاد انگیزه

همه خوب می دانند که در معرفی دنیای اطراف به کودک ، مادر نقش بسزایی دارد و در این راستا از ابزارهای گوناگونی استفاده می کند که از جمله آنها ، داستان سرایی است. یکی دیگر از ابزارهای مورد استفاده  مادرها، ارائه الگوی مناسب برای فرزند است، مادر می بایست در روشهای تربیتی خود ، به گونه ای عمل کند ، به شیوه ای سخن گوید و با کسانی رفت و آمد کند و الگوهایی را ارائه دهد که ناخودآگاه برای کودک ، انگیزه یادگیری ، اصلاح و همانندسازی با الگوهای پیشنهادی ایجاد شود. در این راه فرزند از مسئولیت هایی که مادر و پدر پذیرفته اند، می آموزد که راهی بس طولانی در پیش دارد و این مسئله او را وا می دارد که برای رفتن به مدرسه ، روزشماری و گاه لحظه شماری کند.

۲ – ترس از مدرسه

گاهی اوقات طفل برای رفتن به مدرسه گرفتار ترس ناگهانی و غیر قابل توصیفی می شود. اصولاً خود طفل نمی داند از چه چیزی در مدرسه می ترسد ، ولی به علت احساساتی که در ضمیر ناخودآگاه خود دارد و مزید بر آن ، با شنیدن حرفهای بچه های بزرگتر در مورد مدرسه از حضور در مدرسه احساس ناراحتی می کند. مادری می گفت : دختر من ، سالهای پس از آغاز مدرسه علت ترس از مدرسه را چنین عنوان کرد : من از این می ترسیدم که مدت ندیدن شما ، طولانی باشد چون از دیگران شنیده بودم که از صبح تا عصر باید در مدرسه باشی. بنابراین من با حضور خود در مدرسه به همراه او ، به تدریج از ترس و وحشت او کاستم و با معرفی یکی از بچه ها به او ، زمینه آشنایی او را به همکلاسان خود ، فراهم آوردم و مسئله به همین آسانی حل شد.

گاهی اوقات پس از این که کودک چند روزی به علت کسالت یا حادثه ای غیبت داشته باشد، از رفتن به مدرسه اعراض می کند. خصوصاً اگر این کسالت یا واقعه ، در مدرسه شروع شده و یا در آنجا اتفاق افتاده باشد. در این صورت مادر بهترین نقش را در ترمیم ذهن کودک دارد. باید با گوش دادن به سخنان و درددلهای کودک ، مسائل ، مشکلات و علت غیبت از مدرسه را جویا شود و آن هنگام به رفع مشکل و چاره جویی بپردازد. و با همراهی کودک و تقویت روحیه ی او از ادامه این احساس جلوگیری کند.

۳ – آماده سازی کودک

از مسائلی که پایه گذاری آن در دوران کودکی ، بخصوص آغاز مدرسه انجام می شود، مسئله قبول مسئولیت و کار است. باید دانست که شب قبل از مدرسه رفتن ، بهتر است کودکمان شام کمی میل کند و زود بخوابد تا بتواند صبح زود ، به راحتی بیدار شود. طفره رفتن از خواب به موقع ، اصلاً به صلاح کودک نیست ، زیرا با پایان کار ، کودک در می یابد که با بهانه گیری می تواند دیر بخوابد و به دنبال آن ، کمبود خواب و دیر بیدار شدن و عواقب بعدی در پی است.

بیداری در صبح روز مدرسه ویژگی مهمی دارد. بهتر است یک ساعت قبل از بیرون رفتن از منزل ، فرزند را صدا بزنید تا با آرامش و تأنی به کمک مادر ، از خواب بیدار شده دست و صورت خود را بشوید، صبحانه کامل میل کند و پس از آن لباس پوشیده و آماده رفتن شود. لازم به یادآوری است که در راه انداختن کودک به مدرسه از عجله و به قول معروف ( هول کردن ) او ، جداً خودداری شود و از عبارات زودباش ، تند باش ، دیر شد و …. به شدت پرهیز شود. چون در این صورت او تمام روز احساس خستگی و کسالت خواهد کرد.

 

بازگشت از مدرسه :

هنگام بازگشتن کودک از مدرسه ، لازم است مادر به استقبال او برود و در حالی که از ماجرای طول روز سؤال می کند ، به او کمک کند تا لباسهایش را تعویض کرده و سرجایش بگذارد. این استقبال و همراهی تا مکان چوب لباسی باید هر روز ادامه یابد، تا این کار برای کودک ملکه شود.

 

کودک و مسئولیت :

چند مسئله در واگذاری مسئولیت به کودک قابل توجه است :

الف- در انجام مسئولیت به کودکان حق انتخاب بدهید.

ب- حدود وظایف روشن باشد.

ج- تحمیل در کار نباشد ، زیرا ممکن است روح مقاومت و طغیان در فرزندان را برانگیزد.

د- ترس و اجبار نوعی تحمیل است و مانع استقلال و آزادی است.

ذ- در صورت بروز خطا ، او را سرزنش نکنید.

خ- واگذاری مسئولیت آن چنان نباشد که سبب خستگی کودک شود و هنگام کار دخالت نکنید.

 

انجام تکالیف

انجام ندادن تکالیف یکی از مشکلات اغلب مادران است. در این زمینه مادر باید با مهربانی ، ملایمت، همفکری و همزبانی با کودک مشورت کرده تا مناسبترین زمان نوشتن تکالیف را تعیین کنند. البته بهتر است زمان این کار پیش از غروب باشد. مثلاً یک ساعت را برای نوشتن تکلیف در ساعت پنج بعدازظهر تعیین کرده و به کودک یادآور شویم که به جز این یک ساعت ، شما می توانید بازی کنید ، کارتون تماشا کنید یا به کارهای مورد علاقه تان بپردازید. ولی در این یک ساعت که با انتخاب خود شما بوده وظایف درسی را انجام دهید.

در سنین دبستان، اغلب کودکان از انجام تکالیف سرباز می زنند و کار خود را آن چنان که باید ، انجام نمی دهند ؛ بدیهی است برای فرار از عقوبت معلم ، روز بعد بهانه گیری کرده و از مدرسه و معلم می گریزند. برخی از مادران برای درمان چنین کودکان می کوشند مشق آنان را بنویسند، تکلیفشان را انجام دهند و بالاخره با دست پر به مدرسه برگردانند که البته روش نادرستی است. در این زمینه مادر می تواند با راهنمایی و هدایت ، به فرزندش کمک کند و با دادن دلگرمی به کودک و گرفتن دست او ، در نگارش مشق ، به او مدد رساند. چه بسا در زمینه تفهیم مطالبی از قبیل دروس علوم ، اجتماعی و … نیز با ارائه خلاقیت های دلسوزانه ، به فرزند کمک کند  تا کودک مطلب را بخوبی درک کرده و موفق تر از پیش ، سر کلاس حاضر شود و این پیروزی ، مقدمه ای برای پیشرفت های بعدی گردد.

مادری که سرپرستی مسئولیت آموزش کودک را به عهده دارد باید علاوه بر رقت قلب ، روش انضباطی را نیز در پیش گیرد  و اوامر و دستورات خود را نه در قالب خشم و تهدید بلکه با تأنی و ملاطفت از کودک خواستار شود.

چنین مادری لازم است به طور پنهانی شب قبل به طور مستمر ، کیف فرزند را کنترل کرده تا طبق برنامه چیزی را فراموش نکرده باشد. در مورد تماشا کردن تلویزیون و بازی که اغلب ، مانع انجام تکالیف کودکان می شود، بهتر است به او حق انتخاب دهیم . مثلاً از او خواسته شود که چند برنامه از برنامه های کودک را به دلخواه انتخاب کند و آنها را ببیند. این امر سبب می شود که اولاً از مشاجره های طولانی و خسته کننده میان مادر و فرزند جلوگیری شود و ثانیاً آزادی کودک با رعایت قوانین منزل و مدرسه حفظ شود و در نتیجه ، کودک می آموزد که انجام مسئولیتهای اجتماعی و آزادی های او محصور و محدود نمی شود و او مجبور نیست.

 

آرامش در محیط خانواده

محور اصلی در هر خانواده ، مادر است و با رشد کودکان ، شغل حساس او ، روز به روز اهمیت بیشتری پیدا می کند. مادران باید برای پرورش روحی و اخلاقی فرزندان ، صفات و ملکات نیکو داشته و از روش های جدید آموزش و پرورش اطلاعات کافی داشته باشند تا با دقت وظایف و حقوق کودکان را ایفا نموده و فرزندانی دانا ، لایق و توانا تربیت کنند.

بزرگ ترین رمز سعادت در هر خانواده ای مهر و محبت است. بر اثر مهر و علاقه است که کودکان دارای تربیت صحیح می شوند. زیرا پرورش صحیح آنگاه به دست می آید که میان پدر و مادر و فرزندان ، مهربانی و محبت حکمفرما باشد.

حضرت امام صادق (ع) فرمودند: چه بسا خداوند به خاطر مهر و نوازش فرزند ، پدر را مورد عفو و بخشش قرار دهد. و در جای دیگر می فرماید: فرزندان خود را ببوسید، زیرا به پاداش هر بوسه، یک درجه در بهشت به شما عنایت می شود.

در اینجا به مادران و پدران عزیز یادآوری می کنیم که از درگیری و برخورد در حضور فرزندان ، جداً خودداری کنند. چه بسا مسئله پدر و مادر پس از مدت کوتاهی حل می شود، ولی استرس و نگرانی تا مدتها ، بلکه سالها در وجود کودک باقی می ماند و سبب ضعف حافظه او می گردد. چرا که یکی از دلایل ضعف حافظه ، همین استرسهایی است که خانواده ، کم و بیش بر پیکر ناتوان فرزندان ، بدون توجه وارد می سازند.

 

مادران غافل

کودک به حکم فطرت و طبیعت خود نیاز به کمک ، حمایت و یاوری دارد که زیر بازوی او را بگیرد. نبودن یاور، مایه اتلاف اوست و اگر مادر به خاطر خوشگذرانی ، کلاس، جلسه ، دوست و خریدهای طولانی و … ، کودکش را رها سازد دیگر چه مادری و چه تربیتی ؟

متأسفانه بسیار اتفاق می افتد که مادران به بهانه های مختلف کودکان را تنها گذاشته یا آنها را به امید کودکان دیگر یعنی برادر و خواهر می گذارند. مادری که به خاطر تفریحات و شرکت در مجالس ، به کار کودک نمی رسد ، وظیفه مادری را رعایت نکرده و غافل است. به خاطر داشته باشید ، اکثر رفتارها و مشکلاتی که برای کودکان پیش می آید، در این مواقع شکل می گیرد. از خواب پریدن ها ، در خواب حرف زدن ها ، ناخن جویدن ها ، جا تر کردن ها ، پرتاب کردن اشیاء و درس نخواندن و …. در بسیاری از موارد ، به حقیقت نوعی اعتراض و دهن کجی به چنین رفتار مادران است.

تفریح و لذت جویی لازم است ولی نه بدین صورت که بخش اعظم اوقات خود را صرف آن کنیم. مادران قبل از هر چیز مسئول زندگی خویش هستند. در عین حال شک نیست که باید ساعتی از روز را به معاشرت با آشنایان و دوستان بگذرانند. ولی بهتر است در این ارتباطات نیز در کنار کودک خود باشند.

ما که می خواهیم فرزندانی وظیفه شناس و متعهد بپرورانیم، باید از هوس های نابجا ، گذشته و تمایلات افراطی خود را قربانی کنیم ، تن به انجام وظیفه دهیم و در زمینه تکالیفی که بر ما بار است نیکو بیندیشیم.

به امید روزی که مادران به خاطر داشته باشند که قبل از یک همکار ، دوست ، همسایه ، شاگرد و فامیل و … یک مادر هستند با دنیایی مسئولیت !

*ف.باقری

یکشنبه ۱۷ شهریور ۱۳۹۲ - ۲۳:۱۴
کد خبر : 58637
بازدیدها: 344

پاسخی بگذارید »