سه شنبه ۰۵ بهمن ۱۳۹۵

تبلیغات

حج، مظهر توحید و نماد قدرت

danesheroz1 مهر ۱۷, ۱۳۹۲ ۰
حج، مظهر توحید و نماد قدرت

دانش روز: حج، مظهر توحید و نماد قدرت، وحدت و هم بستگی مردمانی از دیارهای مختلف است که نماینده ملت عظیم اسلام در سرزمین پروردگارند. درگردهمایی مسلمانان در حرم امن الهی و موسم حج علاوه بر عرض ارادت و خلوص عبادت به پیشگاه حضرت الوهیت، مسائل مهم فردی، اجتماعی، اخلاقی، سیاسی و تربیتی نیز مطرح می شود

به گزارش دانش روز، مهمترین فلسفه حج همان دگرگونى اخلاقى است که در انسانها به وجود مى آورد، مراسم احرام انسان را به کلى از تعینات مادى و امتیازات ظاهرى و لباسهاى رنگارنگ و زر و زیور بیرون مى برد، و با تحریم لذائذ و پرداختن به خودسازى که از وظائف محرم است او را از جهان ماده جدا کرده و در عالمى از نور و روحانیت و صفا فرو مى برد، و آنها را که در حال عادى بار سنگین امتیازات موهوم و درجه ها و مدالها را بر دوش خود احساس مى کنند یکمرتبه سبکبار و راحت و آسوده مى کند. سپس مراسم دیگر حج یکى پس از دیگرى انجام مى گیرد، مراسمى که علاقه هاى معنوى انسان را لحظه به لحظه با خدایش محکمتر و رابطه او را نزدیکتر و قویتر مى سازد، او را از گذشته تاریک و گناه آلودش بریده و به آینده اى روشن و پر از صفا و نور پیوند مى دهد. بى جهت نیست که در روایات اسلامى مى خوانیم: کسى که حج را به طور کامل انجام دهد« یخرج من ذنوبه کهیئته یوم ولدته امه !»: از گناهان خود بیرون مى آید همانند روزى که از مادر متولد شده. آرى حج براى مسلمانان یک تولد ثانوى است، تولدى که آغازگر یک زندگى نوین انسانى مى باشد.

اگر در روند تمدنی جهان و نقش دین اسلام در آن و آثار و پیامدهای ظهور دین اسلام تأمل کنیم، دین اسلام را از ویژگیهایی برخوردار می بینیم که کمتر دینی در دنیا از این ویژگیها برخوردار است. اگر بسیاری از تحولات اجتماعی که بعد از ظهور اسلام به وجود آمده را ملاحظه کنیم، مشاهده می کنیم تا حد بسیار زیادی این تحولات اجتماعی ناشی از آثار و آموزه های این دین مقدس بوده است. یکی از ویژگی های اسلام که باعث این اثرات و ویژگیها شده، بعد اجتماعی اسلام است. دین اسلام برخلاف بسیاری از ادیان حتی ادیان الهی تا حد زیادی انسانها را دعوت به زندگی اجتماعی و رعایت اصول و مبانی ای که به این زندگی برمی گردد، کرده است.

آنقدر توصیه های اسلام برای زندگی اجتماعی پررنگ و قوی است که گاهی احساس می کنیم از نظر دین اسلام انسانهای متدین تنها در جامعه زندگی می کنند، البته این نتیجه شاید نتیجه قطعی نباشد ولی آنقدر زمینه های اشتیاق به ابعاد و حیات اجتماعی در اسلام قوی است که انسان احساس می کند اگر می خواهد به رضایت مطلق الهی دست پیدا کند تنها راهش این است که در زندگی اجتماعی به این کمالات و فضائل دست پیدا کند. این یکی از ویژگیهای دین اسلام است و لذا ملاحظه می کنیم اکثر اندیشمندان، متفکرین، نویسندگان در عالم اسلام؛ چه در کشورهای شیعه و چه در کشورهای اهل سنت و مجموعه دستگاه متفکرین تا حد زیادی به بررسی ابعاد اجتماعی دین مقدس اسلام پرداختند.

به همین دلیل در طول تاریخ، با بسیاری از حکومتها و فرهنگها مواجه می شویم که ساختار اصلی آنها براساس آموزه های دین اسلام شکل پیدا کرده است و کمتر می توان سایر ادیان را پیدا کرد که با این ویژگی مواجه بوده باشند و در عین حال توانسته باشند در مسیر حرکتهای سیاسی و جریانات اجتماعی توفیق پیدا کنند، حال آنکه در دین اسلام این خصوصیات اتفاق افتاده است.

در دین اسلام مجموعه عبادتها را می توان به دو دسته تقسیم کرد، تصریح کرد: یک دسته از عبادتها، بالمعنی الاخص و یک سری از عبادتها، بالمعنی الاعم هستند. در عبادتهای بالمعنی الاعم با مقوله هایی مواجه هستیم که در ظاهر عبادت محسوب نمی شوند اما وقتی دقت می کنیم می بینیم چون در آنها نیت و قصد غربت وجود دارد لذا از آنها تعبیر به عبادت می شود. مانند نماز و روزه نیست، یک حرکت اجتماعی مانند پرداخت خمس و زکات و یا کارهایی از این قبیل است که در آنها قصد قربت وجود دارد و چون قصد قربت لازم است با ویژگیهایی که در کتابهای احکام و … آمده از آنها تعبیر به عبادت می کنند و عبادت بودنش هم به خاطر این است که با نیت قصد قربت فعالیت اجتماعی را به انجام می رسانیم که زمینه نوعی رفاه و حل کردن مشکلات، مسائل و دشواریهای اجتماعی را باعث می شود و تا زمانی که این کارها را انجام می دهیم در حال عبادت خداوند هستیم، البته عبادتهای بالمعنی الاخص هم وجود دارد که مجموعه رفتارهای عبادی است که غیر از عبادت، نام دیگری نمی توان بر روی آن گذاشت. مانند نماز، روزه و حج.

در عبادتهای بالمعنی الاخص هم شارع مقدس زمینه های اجتماعی بسیار مهمی را برایشان لحاظ کرده کرده تا آنها را به معنای اجتماعی کلمه کاملتر، دقیقتر و به تعبیر دیگر با ثواب بیشتر انجام داد، بیان کرد: مثلا فرض کنید نماز را می توان به صورت انفرادی و فرادی و همچنین اجتماعی و با جماعت خواند. در دستورات دینی، نمازی که به صورت اجتماعی برگزار می شود به مراتب ثواب، پیامدها و خواصش بیشتر از نمازی است که به صورت منفرد و فرادی خوانده می شود و لذا ملاحظه می کنید که پیغمبر اکرم(ص) و اهل بیت(ع) تأکید بسیار زیادی می کردند که اگر امکان خواندن نماز جماعت برای کسی وجود دارد چندان مجاز نیست که نماز را به شکل فرادی بخواند و این نشان دهنده این است که وقتی نماز را به صورت جماعت می خوانیم پیامدها و آثار و خصوصیاتی دارد که به هیچ وجه نماز فرادی از آنها برخوردار نیست.

اهمیت حج از نگاه آیات و روایات

حج در آیات و روایات از جایگاه ویژه ای برخوردار است . خداوند در قرآن کریم بارها بر اهمیت این سفر افزوده است و پیامبر (ص) و ائمه هدی(ع) نیز بارها به تشریح اهداف حج و همچنین بیان مناسک آن پرداخته اند.

خداوند در قرآن می فرماید:« وَ اَذِّن فی النَّاسِ بِالحَْجّ یَاْتُوک رِجَالاً وَ عَلی کلِّ ضامِر یَاْتِینَ مِن کلِّ فَج عَمِیق(حج،۲۷) لِّیَشهَدُوا مَنَفِعَ لَهُمْ وَ یَذْکرُوا اسمَ اللَّهِ فی اَیَّام مَّعْلُومَت عَلی مَا رَزَقَهُم مِّن بَهِیمَهِ الاَنْعَمِ فَکلُوا مِنهَا وَ اَطعِمُوا الْبَائس الْفَقِیرَ(حج،۲۸)»: و مردم را دعوت عمومی به حج کن تا پیاده و سواره بر مرکبهای لاغر از هر راه دور ( به سوی خانه خدا ) بیایند تا شاهد منافع گوناگون خویش ( در این برنامه حیاتبخش ) باشند و نام خدا را در ایام معینی بر چهار پایانی که به آنها روزی داده است (هنگام قربانی کردن ) ببرند ( و هنگامی که قربانی کردید ) از گوشت آنها بخورید و بینوای فقیر را نیز اطعام نمایید.

از امام صادق(علیه السلام) نیز نقل شده است که:
“هر کس از دنیا برود در حالی که حَجّه الاسلام را انجام نداده باشد، به دین یهود یا نصرانیّت از دنیا خواهد رفت؛ مگر آنکه انجام ندادن حج به جهت نیاز شدیدی که او را مستاصل کرده، یا بیماری و علتی که توانایی حج را از او گرفته یا ممانعت حکومت باشد.”

امام باقر -علیه السلام- فرمود:
هر کس به کعبه نگاه کند تا وقتی به آن می نگرد مدام کار نیک برایش نوشته  می شود و گناهش پاک می شود تا وقتی دیده از آن برگرداند.

امام رضا علیه السلام نیز در حدیثی فرمودند :
“انما امروا بالحج لعله الوفاده الی الله عز و جل و طلب‏الزیاده و الخروج من کل مااقترف العبد.”
همانا مردم به حج امر شده ‏اند به منظور ورود به میهمانی‏خداوند و افزون خواهی از عنایات او و بیرون آمدن از گناهانی که ‏بنده مرتکب شده است.

امام علی علیه السلام همچنین می فرمایند:
جبرئیل بر پیامبر فرود آمد و گفت: ای محمد یارانت را به عج و ثج فرمان ده. عج یعنی فریاد و لبیک برآوردن و ثج یعنی قربانی کردن شتران.

منبع:مفاانلاین

چهارشنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۲ - ۱۵:۱۵
کد خبر : 65822
بازدیدها: 256

پاسخی بگذارید »