جمعه ۰۱ بهمن ۱۳۹۵

تبلیغات

نگاهی به نمایشنامه‌ ی جشن تولد نوشته‌ی هارولد پینتر:

جشن مرگ!

danesheroz1 آذر ۵, ۱۳۹۲ ۰
جشن مرگ!

دانش روز: “مگ” و “پتی” زن و شوهر شصت و چند ساله ای هستند که در یک شهر ساحلی زندگی می کنند و در خانه شان پانسیونی دارند که سالهاست مسافری نداشته جز یک نفر؛ مرد یسی و چند ساله به نام “استنلی” که پیش از این نوازنده ی موفقی بوده است و اما، با دشمنی عده ای که مانع از ادامه ی فعالیت هایش شده اند و به خاطر فرار از تهدید نامعلومی، به این شهر ساحلی آمده است

 به گزارش دانش روز، داستان از جایی آغاز می شود که دو مرد ناشناس -به ظاهر برای مدت کوتاهی تفریح- به آن شهر ساحلی می آیند. اما آن دو در واقع استنلی را می شناسند و به دنبال او آمده اند و …

سطرهای بالا خلاصه ای از نمایشنامه ی “جشن تولد” نوشته ی “هارولد پینتر” (نمایشنامه نویس انگلیسی برنده ی جایزه ی نوبل) است. در این نمایشنامه “پینتر” با تکیه بر شیوه های گوناگون نمایشنامه نویسی، اثری آفریده که هم دارای رگه هایی قدرتمند از عنصر طنز است و هم درونمایه خفیفی از تراژدی دارد. یکی از ویژگی های مهم این نمایشنامه، وجه تصویر سازی بکر و تنظیم گفتگوهای ناب است، به طوری که علاوه بر داشتن همه ی ویژگی های لازم برای اجرا، اثری خواندنی نیز است.

“جشن تولد” به عنوان اولین نمایشنامه ی بلند “هارولد پینتر” امروزه نه تنها یکی از مشهورترین آثار اوست بلکه از نمایشنامه های شاخص تئاتر مدرن هم به حساب می آید.

شیوه ی شخصیت پردازی در این نمایشنامه به گونه ای است که همه ی شخصیت ها در بخش هایی به عنوان تکمیل کننده ی هم ظاهر می شوند. یعنی این که مخاطب آرام آرام پی می برد که هر کدام از آنها به گونه ای یادآور هم هستند و به زبانی ساده تر، نمادهایی از وجوه شخصیتی یک نفرند.نوع ارتباط شخصیت هایی چون “پتی ” و “مگ” و نوع کنش و واکنش های آنها به عنوان دو آدم دلقک نما، آنقدر شبیه است که بیننده یا خواننده نمی تواند به درستی از هم تفکیکشان کند. نیازها و دلبستگی ها و آرزوهای این دو و نوع گفتگوهای در هم پیچیده شان باعث شده که آنها در واقع همچون دو روی یک شخصیت باشند که البته در ادامه با شکنجه گرانی خشن و در عین حال مضحک چون”گلدبرگ” و “مک کان” در هم می آمیزند.

شاید خود “پینتر” هم در هنگام نوشتن این اثر، از این مساله در هراس بوده که ممکن است این شیوه در رویارویی با مخاطب، گنگ و نامفهوم از آب دربیاید و شاید به همین دلیل باشد که در بعضی قسمت های نمایشنامه، این پیوندهای شخصیتی بیش از حد لازم ساده شده است. البته تکنیک دراماتیک پینتر در بسیاری از کارهایش، بسیار ساده است و بخش اعظم موفقیت او به عنوان یک نمایشنامه نویس نیز مرهون همین سادگی است.

انتقادی که می توان بر این نمایشنامه وارد کرد، شاید عنصر استفاده ی شخصیت ها از یک موقعیت یا گفتگوی تکراری باشد. این مورد هر چند ممکن است مخاطب را به یک فضای کمیک نزدیک کند، اما نمی تواند برای مدتی طولانی موفق عمل کند و در جاهایی آنقدر در آن افراط می شود که به یک نوع خستگی دامن می زند.

منبع: مفاآنلاین

 

سه شنبه ۵ آذر ۱۳۹۲ - ۲۰:۰۸
کد خبر : 76179
بازدیدها: 132

پاسخی بگذارید »