شنبه ۰۲ بهمن ۱۳۹۵

تبلیغات

برنامه پیشنهادی دکتر فانی برای اخذ رای اعتماد به مجلس

danesheroz1 آبان ۳, ۱۳۹۲ ۰
برنامه پیشنهادی دکتر فانی برای اخذ رای اعتماد به مجلس

دانش روز: در برنامه پیشنهادی دکتر علی اصغر فانی به مجلس شورای اسلامی برای اخذ رای اعتماد، مهم ترین چالش های فراروی نظام آموزش وپرورش کشورمورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و به مولفه های اصلی برنامه در ۱۲ قلمرو اشاره شده است .

 به گزارش دانش روز، متن کامل  برنامه  دولت تدبیر و امید در حوزه  آموزش وپرورش به شرح زیر است :

                                                                  بسمه تعالی                         

      مقدمه

ارزشها و آرمانهای نظام مقدس جمهوری اسلامی که ریشه در تعالیم انسان‌ساز مکتب وحی و مجاهدتها و ایثار میلیونها انسان آزاده و مؤمن دارد، میراث گران‌بهایی است که حفظ و اشاعۀ آن، رسالتی خطیر برای نسلهای آینده به‌شمار می‌رود و  بی‌شک در این میان، نقش نظام آموزش و پرورش، بسیار مهم و حائز اهمیت است.

در دنیای امروز که دشمنان دین‌مداری، آزادگی و دانایی، به روشهای مختلف ارکان و دستاوردهای انقلاب اسلامی را، به‌ویژه درحوزه‌های فرهنگی و اعتقادی، مورد هجمه‌های ناجوانمردانه قرار می‌دهند، اهمیت و نقش نظام آموزش و پرورش دوچندان شده است.

مراجع و نهادهای سیاستگذار جامعه، با درک صحیح از این موقعیت، همواره دغدغه و توجه خود را در مورد ضرورت تحول و اصلاح نظام آموزشی ابراز داشته‌اند. رهنمودهای بنیانگذار کبیر جمهوری اسلامی که مسئلۀ فرهنگ و آموزش و پرورش را در رأس مسائل کشور دانسته‌اند و تأکیدات مکرر مقام معظم رهبری، در آنجا که آموزش و پرورش را قاعده و اساس نظام جمهوری اسلامی ایران می‌دانند و بر اجرای برنامۀ تحول و به مرحلۀ عمل رساندن آن تأکید می‌ورزند، از جملۀ مهم‌ترین دلایل و ضرورتهای تحول بنیادین در این نهاد سرنوشت‌ساز به‌شمار میرود.

اکنون، جامعیت اسناد فرادستی نظام آموزش و پرورش، شامل: «سیاستهای کلی ایجاد تحول در نظام آموزش و پرورش»، «نقشۀ جامع علمی کشور»، «فلسفۀ تربیت رسمی و عمومی»، «سند تحول بنیادین آموزش و پرورش» و «برنامۀ پنجسالۀ پنجم توسعۀ اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی کشور» و همسویی بسیار بالای آنها با یکدیگر، فرصتی ارزشمند را در اختیار مدیران ارشد و کارشناسان و معلمان آموزش و پرورش و سایر ارکان سهیم و مؤثر قرار داده است تا موجبات استقرار نظام آموزش و پرورش طراز جمهوری اسلامی ایران را با مزیتهای رقابتی در سطح منطقه، در افق چشم انداز ۱۴۰۴ فراهم آورند.

به موجب مفاد اسناد فوقالذکر، برای اولین بار در تاریخ نظام آموزش و پرورش رسمی در ایران، تمامی نهادهای قانونی متولی سیاستگذاری در کشور، با اجماعی بی‌سابقه، تکالیف قانونی مشخصی را در زمینۀ تحول بنیادین نظام آموزش و پرورش عهده‌دار شده‌اند. از این رو، در تهیۀ برنامۀ حاضر تلاش شده است تا از همۀ رهنمودها و اسناد یاد شده استفاده شود. افزون بر این، در جایجای آن، از مفاد «سیاستهای کلی تحول نظام اداری»، «سند راهبردی کشور در امور نخبگان»، «دیدگاهها و منویات مقام معظم رهبری» و «سیاستهای دولت تدبیر و امید و رویکردهای رئیس جمهوری محترم جناب آقای دکتر روحانی در حوزه آموزش و پرورش»، بهرۀ لازم گرفته شده است.

در این برنامه، ابتدا مهم‌ترین چالشهای فراروی نظام آموزش و پرورش کشور با استفاده از مطالعات و پژوهشهای انجام گرفته و نتایج آسیب شناسیهای میدانی، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است؛ که حاصل آن به‌دلیل اختصار برنامه، در پیوست درج شده است. سپس مؤلفههایاصلی برنامه مشتمل بر: باورها و بایدها، برنامۀ کلان، راهبرد اصلی، سیاستهای اجرایی و راهکارهای برنامه، در ۱۲ قلمرو مورد اشاره قرارگرفته است.

امید است با استعانت از الطاف الهی و همکاری و تعاون همۀ نیروهای خدوم و مؤمن آموزش و پرورش و صاحب‌نظران حوزوی و دانشگاهی، وزارت آموزش و پرورش بتواند گامهای جدی و درخوری را در مسیر تعالی نظام تعلیم و تربیت اسلامی بردارد.

بیشک، همراهی و همیاری نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی و سایر مراجع سیاستگذار، نقش بسزایی در این مهم ایفا خواهد کرد.

 

ومن الله التوفیق

 

باورها و بایدها

۱ـ رسالت خطیر آموزش وپرورش، رشد و شکوفایی استعدادهای فطری و فراهم آوردن زمینۀ تربیت‌پذیری دانشآموزان در تمام ساحت‌های وجودی،[۱][۱] برای دستیابی به مراتبی از حیات طیبه است. در این فرایند، تربیت دینی و اخلاق‌گرایی، عقلانیت، تدبیر و اعتدال، تقویت هویت ایرانی‌ـ اسلامی، در محور اساسی برنامه‌ها و فعالیت‌ها قراردارد.

۲- آموزش و پرورش، به مثابه مهم‌ترین نهاد تربیت نیروی انسانی ومولد سرمایۀ اجتماعی، امری حاکمیتی قلمداد میشود که باید ضمن مشارکتپذیری و توسعۀ همکاریهای بین‌دستگاهی و کاهش تصدیگریهای غیرضرور در بعد اجرا، زمینۀ تربیت‌پذیری نسل جوان را مبتنی بر فلسفۀ تعلیم و تربیت اسلامی فراهم آورد.

۳- آموزش و پرورش یک نهاد فرهنگی ـ اجتماعی است که با ارتقای کارکرد فرهنگی‌ـ‌‌ تربیتی خود، میتواند و میباید، رسالت خطیر خویش را در تحقق اهداف مهندسی فرهنگی و اعتلای فرهنگ عمومی کشور، جلوگیری از نابسامانیهای اجتماعی و مقابله با تهاجم فرهنگی و جنگ نرم؛ به‌ویژه با ترویج و نهادینهسازی سبک زندگی اسلامی ـ ایرانی، به‌خوبی ایفا نماید.

 

۴- تحول بنیادین در آموزش و پرورش، برای دستیابی به آموزش و پرورش طراز جمهوری اسلامی ایران و پاسخگویی به تحولات محیطی، یک ضرورت اجتناب ناپذیر است و تحقق آن نیازمند عزم ملی و همراهی و مساعدت همه جانبه و نظام‌مند تمامی نهادها، سازمانها و دستگاههای حاکمیتی و سایر ارکان و عوامل سهیم و مؤثر در نظام تربیت، به ویژه نهاد خانواده و رسانۀ ملی می‌باشد؛ که باید در بلندمدت، به صورت مستمر و به دور از شتاب‌زدگی پیگیری شود.

۵- معلم، عنصر اصلی تعلیم و تربیت و عامل اساسی تحول بنیادین است. بر این مبنا، اعتلای منزلت اجتماعی و بهبود وضعیت معیشت معلمان، افزایش انگیزۀ آنان برای خدمت، ارتقای کیفیت نظام تربیت معلم و توسعۀ مستمر شایستگیها و توانمندیهای علمی، حرفهای و تربیتی فرهنگیان، در اولویت برنامهها قرار دارد و باید زمینۀ مشارکت حداکثری آنان در فرایندهای تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری فراهم آید.

 

۶- افزایش کارایی و اثر بخشی سازمان بزرگ و گستردۀ آموزش و پرورش، درگرو بهرهمندی از مدیران مجرب و توانمند، دارای مقبولیت و محبوبیت، با رعایت اصل شایسته‌سالاری و پرهیز از ملاحظات جناحی است. در مدیریت آموزش و پرورش، باید تفکر برنامه‌محوری مبتنی بر یافتههای علمی ـ پژوهشی و تجربیات بومی و جهانی و به‌ویژه بهرهمندی از نظرات کارشناسی در تصمیم‌سازی مورد توجه جدی قرار گیرد.

۷- اقتصاد آموزش و پرورش، در سنوات اخیر به یک چالش اصلی فراروی مدیریت این نهاد مولد سرمایۀ انسانی و اجتماعی تبدیل شده است. مدیریت بهینۀ منابع و مصارف، افزایش بهرهوری، استفادۀ حداکثری از مشارکتهای مردمی و افزایش سهم آموزش و پرورش از تولید ناخالص داخلی (GDP)، در طراز کشورهای منطقه، نیازمند همراهی و مساعدت مراجع سیاستگذار فرادستی و شناسایی منابع مالی جدید و متنوع است.

راهبرد اصلی:

«ارتقای کیفیت آموزش و پرورش در همۀ مؤلفه‌ها و ارکان نظام آموزش و پرورش»

برنامۀ کلان

سندتحول بنیادین آموزش وپرورش، برنامۀ کلان و بلندمدت نظام آموزش و پرورش میباشد که در برنامۀ این‌جانب، با هدف همگرایی، انسجام و هماهنگی در اجرای «بنیان‌های نظری نظام آموزش و پرورش» مورد توجه قرار گرفته است.[۲][۲]

سیاستهای اجرایی

۱- ایجادمفاهیم مشترک و عزم ملی برای همکاری هرچه بیشتر نهادهای قانونگذار و دستگاههای اجرایی؛ برای تحقق اهداف تحول بنیادین آموزش و پرورش.

۲-    تدوین نقشۀ راه مدون و یکپارچه و دربرگیرندۀ همۀ برنامههای لازم برای تحقق زیرنظام‌های سند تحول بنیادین؛ با تأکید بر بهره‌گیری حداکثری از ظرفیت قوانین و اسناد بالادستی.

۳-    توانمندسازی نیروی انسانی و افزایش صلاحیت‌ها و شایستگیهای حرفه‌ای و مهارتهای علمی و تخصصی معلمان.

۴-    ظرفیت سازی نهادی در سطوح مختلف؛ به منظور تقویت دانش فنی، ایجاد انگیزه و جلب مشارکت کلیۀ عوامل مؤثر، به ویژه نهاد خانواده.

۵-    اجرای تدریجی، هوشمندانه و به‌دور از شتاب‌زدگی برنامه‌ها؛ متناسب با اولویت و تأمین زیرساختهای کلیدی و فراهم آوردن بسترهای اجرایی مورد نیاز.

۶-    توجه جدی به اقتصاد آموزش و پرورش؛ در همۀ سطوح تصمیم‌گیری و تلاش برای ارتقای بهرهوری منابع موجود و تأمین منابع جدید.

۷-    کاهش تمرکز و تفویض اختیار به ادارات کل استان‌ها، ادارات مناطق و مدارس؛ با تأکید بر تعیین و اجرای استانداردها و شاخصهای مربوط (ملی و استانی).

۸-    نظارت، ارزیابی و پایش مستمر برنامه‌ها، فعالیتها و نتایج آنها.

برنامه‌ها

 الف- ارتقاء رهبری و مدیریت در آموزش و پرورش:

۱- افزایش کارآمدی و اثربخشی مدیریت آموزش و پرورش؛ با تأکید بر:

·چابک سازی سازمانی درحوزه‌های صف و ستاد؛

·استقرار نظام تصمیمگیری مبتنی برکاربست یافتههای پژوهشی؛

·  اصلاح نظام برنامه‌ریزی وزارت آموزش و پرورش درسطوح کلان، میانی و خرد؛ متناسب با نقش و مأموریت واحدهای ستادی، استانی و مدارس؛ با تأکید بر کاهش تمرکز؛

·ارتقای سلامت نظام اداری؛ ترویج قانونگرایی و اشاعۀ فرهنگ مسئولیت‌پذیری، پاسخگویی و تکریم ارباب رجوع.

۲- طراحی و استقرار مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی استراتژیک آموزش و پرورش.

۳- نهادینه کردن برنامه‌محوری در سطوح مختلف مدیریت آموزش و پرورش.

۴- طراحی و اجرای الگوی بالندگی شغلی برای مدیران آموزش و پرورش، در سطوح مختلف.

۵- طراحی و استقرار نظام توزیع عادلانه و بهینۀ منابع انسانی، مالی و تجهیزاتی در مدارس.

۶- طراحی، تدوین و استقرار الگوی استفادۀ هوشمند از فناوری اطلاعات و ارتباطات و نظام جامع اطلاعات مدیریت در آموزش و پرورش.

۷- تدوین و اجرای نظام رتبه‌بندی مدارس در دوره‌های مختلف تحصیلی.

۸- ارتقای جایگاه زنان در مدیریت‌های عالی و میانی و سطوح کارشناسی و برنامه‌ریزی آموزش و پرورش.

۹- طراحی و استقرار نظام تضمین کیفیت در آموزش و پرورش.

۱۰- تدوین و ترویج و اشاعۀ فرهنگ اعتدال در نظام آموزش و پرورش؛ به ویژه در سطوح مختلف مدیریتی.

۱۱- ارتقای کارایی و اثربخشی مدارس خارج از کشور با تأکید بر:

·     تقویت کارکرد فرهنگی آنها؛

·     بازنگری ضوابط و مقررات تأمین منابع انسانی مورد نیاز مدارس؛

·     بازنگری برنامه های آموزشی و تربیتی مدارس.

ب- منابع انسانی و ارتقای آن:

۱- طراحی، تدوین و استقرار «نظام جامع تربیت معلم» درچهاربخش: جذب، تربیت و آماده‌سازی، نگهداشت و ارزشیابی؛ با تأکید بر فراهم آوردن مشوقهای مؤثر برای جذب افراد مستعد و علاقه‌مند.

۲- تسهیل ادامه تحصیل هدفمند معلمان؛ از طریق تدوین برنامۀ درسی تربیت معلم و بازنگری آموزشهای کوتاه‌مدت فرهنگیان؛ با تأکید بر استقرار نظام پودمانی، ارزیابی و معادلسازی گواهی‌نامههای این قبیل دوره‌ها، با دوره‌های بلندمدت.

۳- طراحی، تدوین و استقرار تدریجی استاندارد صلاحیت حرفه‌ای و شایستگی‌های تخصصی معلمان و نظام سنجش و رتبه بندی فرهنگیان، با هماهنگی مراجع ذی‌ربط.

۴- طراحی، تدوین و اجرای نظام تربیت و نگهداشت کارشناس تخصصی در حوزه‌های اداری و ستادی آموزش و پرورش؛ با استفاده از دوره‌های تحصیلات تکمیلی.

ج- بسط عدالت آموزشی و تربیتی:

۱- اهتمام برای پوشش کامل دورۀ آموزش عمومی و برنامهریزی برای انسداد مبادی بیسوادی، با اجرای قانون الزامی کردن آموزش و پرورش عمومی و بهره‌گیری از روشهای آموزشی مناسب، به‌ویژه استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات.

۲- توسعۀ کمی و کیفی آموزش و پرورش دانشآموزان با نیازهای ویژه (استثنایی)، با تأکید بر بازنگری در روشهای آموزشی و فردی کردن آموزشها.

۳- تهیه و اجرای طرح ساماندهی و ارتقای کیفیت آموزش در کلاس‌های چندپایه، مناطق محروم و دو زبانه، عشایری، روستایی و مناطق مرزی؛ با تأکید بر طراحی برنامۀ درسی خاص برای این کلاسها.

۴- غنی سازی برنامه‌های آموزشی و پرورشی و کیفیت بخشی مدارس شبانه روزی و نمونه دولتی؛ به ویژه در مناطق محروم و روستایی.

۵- توسعۀ آموزشهای پیش دبستانی در مناطق محروم و دوزبانه؛ از طریق منابع دولتی و حمایت از سرمایهگذاری بخش غیردولتی در سایر مناطق.

۶- ایجاد تنوع در فرصت‌های تربیتی (آموزشی و پرورشی) مدارس براساس تفاوت‌های جنسیتی و جغرافیایی و استعداد و علاقه دانش‌آموزان.

د- اعتلای برنامه‌های آموزشی و تربیتی:

۱- اجرای «برنامۀ درسی ملی»؛ با تأکید بر متناسب‌سازی محتوا و حجم منابع درسی، با نیازها و توانمندی‌های دانشآموزان.

۲- اصلاح و تقویت نظام مشارکت و تعامل بیشتر حوزه‌های علمیه و دانشگاه‌ها درتولید برنامۀ درسی و تربیتی و بهرهگیری از ظرفیت بخش غیردولتی در تولید مواد آموزشی.

۳- تدوین و استقرار «نظام جامع مشاوره و هدایت تحصیلی و تربیتی» در کلیۀ پایه‌های تحصیلی.

۴- طراحی و اجرای برنامههای لازم برای پاسخگویی به نیازهای فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی محلی و استانی در برنامههای درسی و تربیتی؛ با تأکید بر تحقق بند «ج» مادۀ ۱۹ قانون برنامۀ پنجم توسعۀ کشور.

۵- ارتقای کیفیت آموزش علوم انسانی با مشارکت  حوزه‌های علمیه و نهادها و سازمانهای ذی‌ربط و استانداردسازی امکانات و نیروی انسانی مدارس .

۶- توانمندسازی معلمان برای طراحی، تدوین و اجرای برنامۀ درسی بومی و محلی؛ متناسب با نیازها و شرایط اقلیمی و جغرافیای استان؛ به ویژه مناطق روستایی و عشایری در راستای افزایش نقش آنان در تولید برنامه‌های درسی و مواد آموزشی.

۷- سازماندهی، نظارت و ارتقای کیفیت برنامههای آموزشی و پرورشی در مدارس غیردولتی و آموزشگاه‌های علمی آزاد.

ه- توسعۀ فعالیت‌های پرورشی، تربیت‌بدنی و غنی‌سازی اوقات فراغت:

۱- ارتقای مستمر دانش و مهارتهای حرفه‌ای مربیان و کارشناسان و معلمان، برای احیای نقش تربیتی آنان؛ درراستای قانون احیای معاونت پرورشی و تربیت بدنی و با توجه به رویکرد تلفیقی و شایستگی‌محور، در طراحی و اجرای برنامه‌های تربیتی.

۲- تدوین و ترویج برنامه‌های پرورشی مؤثر؛ به منظور ارتقای آگاهی و مصون‌سازی دانشآموزان در مقابله با تهاجم فرهنگی و آسیب‌های اجتماعی؛ با استفاده از فناوری‌های نوین و رسانه‌ها.

۳- استقرار و توسعۀ نظام مراقبت اجتماعی و تربیتی در سطح مدارس کشور؛ با تأکید بر تهیه و اجرای طرح گسترش خدمات مداخلهای در زمینۀ پیشگیری از آسیبهای اجتماعی.

۴- استفاده از ظرفیت برنامه‌های درسی، کتابخانه‌ها، اردوها و فعالیتهای برون مدرسه، به ویژه مساجد و کانون‌های مذهبی؛ برای تقویت معرفت و زمینه‌سازی برای تعمیق باور به معارف الهی و قرآنی.

۵- تدوین و اجرای برنامۀ جامع و یکپارچۀ آموزش قرآن؛ اعم از روانخوانی و فهم قرآن در آموزش و پرورش رسمی و عمومی.

۶- ایجاد سازوکارهای مناسب و مؤثر، به منظور اجرای «طرح جامع تقویت و تعمیق فرهنگ اقامۀ نماز در مراکز آموزشی و تربیتی».

۷- تدوین ضوابط و مقررات ملی جهت تأمین امکانات و ارتقای سطح ورزش همگانی و حرفهای دانشآموزان.

۸- تدوین و اجرای نظام جامع سلامت دانش‌آموزی.

۹- گسترش و نهادینه‌سازی مشارکت دانش آموزان در عرصههای اجتماعی، فرهنگی و عمرانی، درایام فراغت.

و ـ توسعۀ آموزش‌های فنی و حرفه‌ای و کارآفرینی:

۱- تدوین و اجرای برنامۀ جامع کارآفرینی در تمام دوره‌های تحصیلی.

۲- بازنگری و اصلاح آموزشهای فنی و حرفهای و مهارتی دورۀ متوسطه؛ بارعایت چارچوب نظام ملی صلاحیت حرفهای.

۳- توسعۀ متوازن آموزشهای فنی و حرفهای و مهارتی، براساس نیازهای بازار کار؛ با تأکید بر ایجاد سازوکارهای مناسب برای استفاده از ظرفیت آموزشی سایردستگاههای دولتی (کالبدی و منابع انسانی)، بخش غیردولتی؛ به‌ویژه  تشکل‌های صنفی و صنعتی.

۴- استانداردسازی هنرستانهای فنی و حرفهای و کاردانش و اِعمال اولویت درتأمین منابع انسانی، تجهیزات و امکانات مورد نیاز آنها.

 

ز- اقتصاد آموزش و پرورش و رفاه فرهنگیان:

۱- مدیریت بهینۀ منابع و مصارف؛ به‌منظور افزایش بهرهوری و شفاف‌سازی عملکرد مالی آموزش و پرورش.

۲- تغییر نظام بودجه‌ریزی آموزش و پرورش، به نظام عملکردی و استقرار بودجه‌ریزی عملیاتی.

۳- گسترش نقش شوراهای آموزش و پرورش استانها در تأمین منابع غیردولتی؛ برای رفع نیازهای آموزشی و پرورشی.

۴- بهینه‌سازی نظام پرداخت‌ها؛ مبتنی برشایستگی‌ها ونظام رتبه‌بندی فرهنگیان.

۵- طراحی و استقرارنظام جامع خدمات رفاهی، درمانی، مسکن و مصرف فرهنگیان، ازطریق تأسیس «سازمان رفاه فرهنگیان».

۶- استفادۀ بهینه از منابع مالی صندوق ذخیرۀ فرهنگیان؛ به منظور اعطای تسهیلات و رفع نیازهای مالی فرهنگیان.

۷- طراحی و اجرای نظام خاص بازنشستگی فرهنگیان.

ح- تقویت مشارکت عمومی در آموزش و پرورش:

۱- تهیه و اجرای «طرح همکاری و مشارکت  دستگاه‌ها و نهادهای دولتی و عمومی» در اجرای برنامه‌های آموزشی و پرورشی.

۲- افزایش مشارکت دانش‌آموزان در فعالیت‌های آموزشی و تربیتی؛ از طریق سامانۀ تشکلهای دانش‌آموزی؛ با تأکید بر استفاده از ظرفیت سازمان دانشآموزی، بسیج دانشآموزی، انجمن اسلامی دانشآموزان و مجلس دانشآموزی.

۳- تقویت مشارکت تشکل‌ها و انجمن‌های علمی و صنفی معلمان در برنامه‌های آموزشی و تربیتی و صیانت از حریم حرفهای و حقوقی آنان.

۴- اجرای کامل قانون مدارس غیردولتی؛ با تأکید برتأسیس صندوق حمایت از مؤسسان مدارس غیردولتی و پرداخت سرانۀ دانشآموزان به این مدارس.

۵- ایجاد سازوکارهای مناسب برای حفظ و ارتقای مستمر سطح مشارکت خیرین مدرسه ساز و واقفین.

ط- بهسازی فضا و تجهیزات:

۱- تعیین سیاست‌ها و تدوین ضوابط و مقررات برای ترویج الگوهای معماری اسلامی و ایرانی در طراحی و ساخت فضاهای تربیتی دوره‌ها و رشته‌های تحصیلی مختلف؛ با حمایت مراجع ذی‌ربط .

۲- انجام تمهیدات قانونی و تعیین شاخصهای موردنیاز برای استفاده از زمین‌های مناسب و ساخت فضاهای آموزشی و پرورشی.

۳- بازنگری و اصلاح استانداردها و مقاوم‌سازی و متناسبسازی فضاهای آموزشی و پرورشی مدارس؛ بر اساس الزامات شرعی و تربیتی و تفاوت‌های جنسیتی دانش‌آموزان.

۴- رفع کمبودهای مدارس درزمینۀ نمازخانه، تجهیزات آزمایشگاهی و امکانات کتابخانه و افزایش سرانۀ فضاهای ورزشی دانشآموزان.

ی- ارتقای جایگاه پژوهش و ارزشیابی:

۱- تدوین و اجرای نظام جامع حمایت مادی و معنوی از معلمان پژوهشگر و پژوهشگران برتر در حوزۀ تعلیم و تربیت؛ با اعطای فرصت های مطالعاتی، انتشار یافته‌های پژوهشی و سایر روش‌ها.

۲- ایجاد و توسعۀ شبکۀ تحقیقاتی از ستاد تا مدرسه و تخصیص منابع بر اساس موضوعات مورد نیاز هر منطقه.

۳- برقراری ارتباط سازمان یافته با حوزههای علمیه و مؤسسات آموزش عالی، در سطح ملی و منطقهای و بهرهمندی از پشتیبانی آنان در اجرای طرحهای پژوهشی.

۴- رصد نتایج ارزیابی‌های بین المللی در زمینۀ کیفیت عملکرد نظام‌های آموزشی و برنامهریزی؛ به منظورارتقای جایگاه ایران در راستای چشم‌انداز ۱۴۰۴.

۵- ایجاد زمینه‌های لازم برای توسعۀ اقدام‌پژوهی و درس‌پژوهی در مدارس کشور و اعمال نتایج آن در نظام رتبه‌بندی معلمان و مدارس.

۶- ایجاد مرکز اسناد، مدارک و اطلاعات نظام آموزش و پرورش کشور.

ک- خلاقیت ونوآوری:

۱- تدوین «سند توسعۀ خلاقیت و نوآوری در آموزش و پرورش»؛ با تأکید بر حمایتهای مادی و معنوی از دانشآموزان و معلمان خلاق و نوآور.

۲- ایجاد بانک اطلاعاتی فعال و کارآمد برای ثبت آثار علمی و پژوهشی دانشآموزان و معلمان، برگزیدگان المپیادهای علمی و مهارتی، جشنواره‌های برتر الگوهای تدریس و ارتباط نظام‌مند آن با بنیاد نخبگان و سایر مراکز علمی و پژوهشی.

۳- تأسیس و تجهیز موزه و نمایشگاه علم و فناوری.

۴- تهیه و اجرای طرح ساماندهی طراحی، تولید و توزیع وسایل بازی کودکان؛ با تکیه بر فرهنگ اسلامی‌ـ ایرانی و رعایت استانداردهای سلامت و ایمنی؛ با استفاده از ظرفیت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان.

 

ل- توسعۀ همکاریهای بین‌المللی:

۱- تدوین و استقرار طرح جامع توسعۀ روابط و همکاریهای بینالمللی آموزش وپرورش؛ براساس نیازهای علمی و پژوهشی؛ به ویژه با کشورهای اسلامی و سازمانهای بینالمللی مانند آیسسکو، یونیوکو و یونسکو.

۲- ایجاد فرصت برای تعاملات پژوهشی و آموزشی معلمان، مدیران و کارشناسان با نهادها و سازمانهای علمی‌ـ آموزشی بینالمللی؛ به ویژه کشورهای مسلمان؛ شامل دوره‌های آموزشی مشترک، رقابتهای علمی و تخصصی، طرحهای پژوهشی، سمینارها و… .

۳- توسعه و تقویت حضور هدفمند دانشآموزان در رقابتهای بینالمللی علمی، فرهنگی، ورزشی و مهارتی و کاربست نتایج آن برای ارتقای کیفیت آموزش و پرورش ایران.


[۱][۱]– ساحت‌های ششگانۀ نظام تربیت عبارتنداز: تربیت دینی و اخلاقی، تربیت زیستی و بدنی، تربیت اجتماعی و سیاسی، تربیت اقتصادی و حرفه‌ای، تربیت علمی و فناوری و تربیت هنری و زیبایی شناختی.

[۲][۲]– الگوی نظری نظام آموزش و پرورش شامل تقسیمات زیر است:

الف) بخش‌های اساسی نظام آموزش و پرورش، شامل زیرنظامهای: راهبری و مدیریت، برنامۀ درسی، تربیت معلم، تأمین و تخصیص منابع مالی، تأمین فضا، تجهیزات و فناوری و پژوهش و ارزشیابی.

ب) ارکان نظام آموزش و پرورش، شامل: حاکمیت (نهادها، سازمانها و دستگاههای دولتی)، خانواده، نهادها و سازمانهای غیردولتی و رسانه.

جمعه ۳ آبان ۱۳۹۲ - ۱۰:۳۳
کد خبر : 69145
بازدیدها: 454

پاسخی بگذارید »