جمعه ۱۱ فروردین ۱۳۹۶

تبلیغات

انقلاب بحرین مذاکره نمی کند

danesheroz بهمن ۲۹, ۱۳۹۱ ۰

سعدالله زارعی- کیهان

دو سال از آغاز انقلاب اسلامی مردم بحرین گذشت و خبرهای مختلف بیانگر تشدید نگرانی های آمریکا، رژیم آل سعود و رژیم آل خلیفه است از منظر آنان تداوم حضور پررنگ مردم در خیابانها و تاکید آنان بر همان خواسته های روزهای آغازین انقلاب، از یک سو ناکارآمدی روش امنیتی نظامی در مواجهه با مردم را ثابت می کند و راه حل سیاسی را دیکته می نماید و از سوی دیگر استقامت مردم بر سر اصول را نشان می دهد و این می تواند آنان را به موفقیت برساند.
انقلاب مردم بحرین تاکنون چند مرحله را سپری کرده است. در مرحله اول که حدود دو ماه به درازا کشید، رژیم آل خلیفه درصدد توافق با رهبران انقلاب بود. رهبران در گفتگوها روی لزوم اصلاحات بنیادی در قانون اساسی به گونه ای که متضمن تغییر رژیم فعلی از «پادشاهی مطلقه» به «حکومت پارلمانی» باشد و مجلس سررشته امور مختلف کشور را در دست داشته باشد، تاکید کردند و برکناری عوامل حکومتی از پست هایی مانند نخست وزیری و سپردن اداره امور به دست دولت منتخب مجلس را خواستار شدند. در این مرحله پادشاه بحرین توافق کرد که گفتگوها درباره نحوه و مراحل اجرایی شدن خواسته های مخالفان ادامه پیدا کند. رهبران احزاب و گروههای انقلابی ضمن موافقت با گفتگو به حضور در میدان مرکزی منامه «لألأ» ادامه دادند تا به نتیجه رسیدن گفتگوها ضمانتی داشته باشد. اما بعد از حدود دو ماه، گفتگوها قطع شد و رژیم آل خلیفه به شدت عمل روی آورد و از شورای همکاری خلیج فارس درخواست کمک نظامی کرد که به دنبال آن حدود دو هزار نیروی نظامی امنیتی از عربستان و امارات راهی منامه شده و خیابانهای اصلی و میدان مرکزی را به اشغال درآوردند.
مرحله دوم حدود یک سال به درازا انجامید در این مرحله نیروهای نظامی-امنیتی (ترکیب سعودی و آل خلیفه) تلاش کردند تا با برخورد قهرآمیز انقلاب را از بین ببرند. در این مرحله شدت عمل به جایی رسید که درب بیمارستانها به روی مجروحان بسته شد، بازداشت شدگان زیر شکنجه قرار گرفته و چندین نفر از آنان به شهادت رسیدند، افراد شرکت کننده در تظاهرات از ادارات و سازمانهای تابعه اخراج شدند، تابعیت بحرینی بسیاری از عناصر کلیدی شرکت کننده در تظاهرات لغو و بسیاری دیگر- از جمله رهبر انقلاب بحرین آیت الله شیخ عیسی قاسم- تهدید به لغو تابعیت و اخراج از بحرین شدند که این در هیچ کجای دنیا مرسوم نیست.
در این مرحله، حکومت حتی خواسته های حداقلی مردم را هم نادیده گرفت از آن طرف در طول این دوره یک ساله تظاهرات روزانه و شبانه در منامه و پنج منطقه دیگر بحرین -یعنی تمام بحرین- استمرار پیدا کرد. نمازهای جمعه با شرکت انبوه تظاهرکنندگان برگزار شد و در هر جمعه بر استمرار انقلاب تا تحقق خواسته های مردم تاکید گردید در عین حال نیروهای انقلاب به یک ابتکار عمل که کمک زیادی به استمرار انقلاب کرد، دست زدند؛ هفته ها با عناوین مختلف نام گذاری شد و در هر هفته یک طیف خاص مسئولیت محوری در اداره انقلاب پیدا کردند. زنان، کارگران، کشاورزان، دانشگاهیان، احزاب، مساجد، دانش آموزان، کارمندان و… هر کدام علاوه بر حضور عمومی در مراسم انقلاب فعالیت های متراکمی در «نوبت خود» به نمایش گذاشتند.
در مرحله سوم، حکومت که از ادامه تظاهرات و به نتیجه نرسیدن اهرم نظامی به تنگ آمده و از سوی کشورهای غربی نیز برای پایان یافتن تظاهرات تحت فشار قرار گرفته بود به انتخاب دیگری رسید؛ «امنیتی کردن» مسائل. در این مرحله رژیم آل خلیفه مدعی بود که رهبران مخالف به سمت اقدامات خشونت بار علیه «اماکن» و «اجتماعات» روی آورده و در نتیجه حکومت برای حفظ اماکن و مردم ناچار به تعقیب خانه به خانه مخالفان است و حال آنکه رهبران انقلاب بر شیوه مسالمت آمیز و تظاهرات سیاسی تاکید می کردند و گروههای انقلابی علیرغم تنوعی که داشتند به میثاق مشترک انقلاب تن داده و به سمت اقدامات خشونت طلبانه نرفتند. رویکرد امنیتی رژیم آل خلیفه، اعتراف به این نکته بود که اقدامات سرکوب گرانه مشروعیت نداشته و مشروعیت سیاسی نظام را هم زیر سوال برده است. دولت بحرین در این مرحله تلاش کرد تا به دیگران بگوید که اگر من از اسلحه برای آرام کردن فضا استفاده می کنم به این دلیل است که مخالفان به سمت استفاده از ابزارهای نظامی پیش رفته اند. در این مرحله رژیم آل خلیفه دست به خلق یک سلسله اقدامات تروریستی زد و به مخالفان نسبت داد و سپس هجوم ماموران نظامی خود را به خانه ها و محل های کسب و کار مردم توجیه کرد. رژیم از این مرحله نیز طرفی نبست نه انقلاب رو به کاستی گذاشت و نه چشم های ناظر در محیط داخلی و خارجی بحرین، توجیه این رژیم در استفاده از ابزار سرکوب را پذیرفت.
در مرحله چهارم، رژیم آل خلیفه به «گفت و گو» گرایش نشان داد و شیخ حمد، پادشاه اعلام کرد که حاضر است با مخالفان به توافق برسد. در اینجا چند نکته حائز اهمیت است. رویکرد رژیم به گفت وگو در واقع اعلام رسمی شکست سیاست های دولت منامه در مراحل دوم و سوم است.
در واقع آل خلیفه اعتراف می کند که بحران بحرین تا آنجا که به مخالفان باز می گردد نظامی و امنیتی نیست، بلکه سیاسی است و از طریق اهرم های نظامی- امنیتی به کنترل درنمی آید. نکته دوم این است که رژیم اعتراف می کند که در برابر پایداری مردم و رهبران انقلاب بر سر اصول خود قادر به مقاومت نیست و باید ریل را تغییر دهد. نکته سوم این است که رژیم آل خلیفه گمان می کند که با طرح موضوع «گفت و گو» می تواند در صف انقلاب شکاف ایجاد نماید. به گمان رژیم عده ای از رهبران شامل بزرگترین حزب مخالف- الوفاق که نیمی از اعضای پارلمان منحله را در اختیار دارد- از گفت وگو حمایت می کنند و گروه های دیگر که از گذشته هم اسقاط رژیم را مطالبه می کرده اند، با گفت وگو مخالفت کرده و رو در روی هم قرار می گیرند. شیخ حمد در قدم اول اعلام کرد که گفت وگو با مخالفان را می پذیرد به شرطی که این گفت وگو مشابه گفت وگوهای میان رژیم با احزابی نظیر الوفاق قبل از شروع انقلاب بوده و در آن آل خلیفه نه به عنوان یکی از دو طرف بلکه بعنوان مقام فیصله دهنده به بحث ها و ارائه جمع بندی مطرح باشد. این موضوع سبب شد که هیچ حزب و گروهی به دعوت پادشاه پاسخ نداده و مذاکره را یک حیله برای متوقف کردن و ناکام نمودن انقلاب ارزیابی نمایند. دعوت به گفتگو از سوی آل خلیفه آنقدر بی اساس بود که روزنامه انگلیسی «گاردین» نیز دو روز پیش نوشت: «هیچ چیز وجود ندارد که تضمین کند این گفتگو به اصلاحات بیشتر منجر شود» از آن طرف بحث گفت وگو در درون آل خلیفه به شکاف منجر شد. نخست وزیر بحرین که بیشترین نقش در کشاندن پای نظامیان آل سعود به ماجرای بحرین داشت، دعوت پادشاه را مقدمه فروپاشی رژیم ارزیابی و با آن مخالفت کرده است از سوی دیگر ولیعهد بحرین که از آغاز تلاش می کرد تا ظرفیت های منطقه ای و بین المللی را برای رسیدن به یک فرمول سیاسی برای پایان دادن به انقلاب پای کار بیاورد، شرط تعیین شده از سوی پادشاه را مانع گفت وگو ارزیابی کرده و خواستار صراحت و تضمین گفت وگوها شده است. بر این اساس روز گذشته آیت الله شیخ عیسی قاسم رهبر انقلاب بحرین در خطبه های نماز جمعه ضمن پرهیز دادن نیروهای انقلاب از پذیرش گفت وگو، پیش بینی کرد که رژیم بحرین به زودی دچار شکاف می شود. او خطاب به آل خلیفه گفت: «شما قطعاً شکست خواهید خورد و صفوفتان از هم پاشیده خواهد شد، شما هنگامی که با هم به درگیری می پردازید، رسوا خواهید شد.»
ادامه انقلاب بحرین، بیش از آل خلیفه، آمریکا و رژیم متجاوز سعودی را نگران کرده است. اوباما حدود شش ماه پیش به شیخ حمد فشار آورد تا راهی برای توافق با نیروهای انقلاب پیدا کند. در هفته های اخیر رژیم آل سعود نیز به آل خلیفه پیغام داده است که به زودی نیروهایش را از بحرین بیرون می برد و این رژیم باید راه دیگری برای پایان دادن به انقلاب انتخاب نماید. آمریکایی ها که در حال محدود ساختن نیروهای نظامی خود در افغانستان هستند نسبت به بازتاب این مسئله در منامه- مقر سرفرماندهی ناوگان پنجم نیروی دریایی- نگران هستند به گمان آمریکایی ها با کاهش نیروهای نظامی آمریکا در افغانستان، مردم بحرین متقابلاً برای اخراج نظامیان آمریکایی فشار می آورند. در اینجا آمریکا یا باید به کاهش نیرو در بحرین تن دهد و یا رو در روی انقلابیون از نیروی نظامی استفاده کند که چنین رویکردی نه تنها مردم بحرین را یکپارچه به صحنه می آورد بلکه مردم شبه جزیره عربستان را نیز بشدت تحریک کرده و علیه آمریکا وارد عمل می نماید. از این رو دولت اوباما و بخصوص پنتاگون به دولت بحرین فشار می آورند تا پیش از رسیدن موعد توافق لیسبون- یعنی سال ۴۲۰۱- با نیروهای انقلاب به توافق برسد. از آن طرف رژیم آل سعود هم نگران سرایت انقلاب بحرین به مناطق مختلف عربستان بخصوص مناطق شرقی و غربی است. همین حالا هم آل سعود آثار مقاومت مردم بحرین را در عربستان مشاهده می کنند، تا جایی که دامنه اعتراض مردم به «ریاض» هم رسیده و حال آنکه ریاض به دلیل تمرکز حنبلی ها و وهابی ها، مطمئن ترین نقطه برای آل سعود می باشد. با این وصف آل سعود از ترس اینکه ادامه مقاومت مردم بحرین در برابر نیروهای مشترک سعودی و آل خلیفه شعله های انقلاب مردم را به مناطق مختلف عربستان بکشاند، به رژیم بحرین برای پایان دادن فشار می آورند.
با این وصف می توانیم بگوئیم انقلاب بحرین تا اینجا موفقیت های بزرگی داشته است و چشم انداز آن نیز روشن می باشد. امروز اعتقاد به اینکه انقلاب بحرین به زودی به پیروزی می رسد تا حد زیادی در محیط عربی و غربی غالب شده است. بعد از شهادت «حسین الجزیری» جوان ۴۱ ساله بحرینی در تظاهرات روز پنجشنبه گذشته- سالگرد آغاز انقلاب بحرین- و پس از آنکه مردم در این روز بطور یکپارچه گفتگو با آل خلیفه را رد کردند، روزنامه گاردین نوشت: «رژیم بحرین باید تغییرات ریشه ای ایجاد کند» این روزنامه جوامع اروپایی و آمریکایی را مورد خطاب قرار داد و نوشت: «وقت عمل فرا رسیده است و اگر از این فرصت استفاده نشود، بحرین دچار فاجعه ای واقعی خواهد شد.» البته از نظر غربی ها فاجعه واقعی، پیروزی یک انقلاب اسلامی دیگر در منطقه حساس غرب آسیا و اولین انقلاب اسلامی در شبه جزیره عربستان است.

یکشنبه ۲۹ بهمن ۱۳۹۱ - ۰۶:۵۲
کد خبر : 7009
بازدیدها: 261

پاسخی بگذارید »